Ένα σχεδόν τέλεια διατηρημένο ναυάγιο εντοπίστηκε πρόσφατα στον πυθμένα της λίμνης Μίσιγκαν, 142 χρόνια μετά τη βύθισή του. Η σκούνα «Τρινιδάδ» χάθηκε τόσο γρήγορα στις 11 Μαΐου το 1881, που ο καπετάνιος και το πλήρωμα δεν είχαν χρόνο να μαζέψουν προσωπικά αντικείμενα, τα οποία η ομάδα έρευνας αναφέρει ότι παραμένουν ορατά στο καλοδιατηρημένο πλοίο.
Οι ναυτικοί ιστορικοί του Μπρέντον Μπάιλοτ και Μπόμπ Τζάεκ , ανακοίνωσαν την ανακάλυψη που έγινε στα μέσα Ιουλίου μετά από δύο χρόνια αναζήτησης για το ναυάγιο. Βρίσκεται σχεδόν 90 μέτρα κάτω από το νερό στην Αλγκόμα του Ουισκόνσιν.
Το «Τρινιντάντ» είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον του Μπάιλοτ σχεδόν είκοσι χρόνια νωρίτερα, ενώ κατασκεύαζε μια βάση δεδομένων με όλα τα γνωστά πλοία που χάθηκαν στα ύδατα του Ουισκόνσιν. Το πλήρωμά του πλοίου έδωσε μια καλή περιγραφή του σημείου που βυθίστηκε και κατέβηκε αρκετά αργά στα βαθιά νερά, οπότε ήταν πιθανότατα πολύ άθικτη. Ήταν επίσης αρκετά κοντά σε μια πόλη-λιμάνι για εύκολη πρόσβαση που δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστή, ακόμη και στην τοπική κοινωνία. Λίγοι άνθρωποι την είχαν ψάξει.
Ο Μπάιλοτ συγκέντρωσε δεκάδες ιστορικά άρθρα ειδήσεων από το 1800 σχετικά με την κατασκευή, την κυκλοφορία και την πορεία του «Τρινιδάδ».
Μελέτησε επίσης τις ναυτιλιακές λωρίδες που φαίνονται στους ιστορικούς ναυτικούς χάρτες της περιοχής και τις συνέκρινε με μαρτυρίες επιζώντων του πληρώματος για να κατασκευάσει ένα πλέγμα αναζήτησης.
Το σκάφος ήταν ενδιαφέρον επειδή ήταν ένας μοναδικός τύπος γνωστός ως “καναλιέρες” επειδή σχεδιάστηκαν για να μπορούν να περνούν μέσα από το κανάλι Γουέλαντ που συνδέει δύο λίμνες. Το «Τρινιντάντ» είχε χτιστεί το 1867 στο Γκράντ Άιλαντ της Νέας Υόρκης ακριβώς κάτω από τους καταρράκτες του Νιαγάρα για μεταφορά σιτηρών. Είχε μήκος 140 πόδια με δύο ιστούς ασυνήθιστα μεγάλα και καλά εξοπλισμένα καταλύματα.
Ο κύριος σκοπός του Τρινιδάδ ήταν να μεταφέρει άνθρακα ή σίδηρο από τη Νέα Υόρκη, στο Σικάγο και το Μιλγουόκι στις δυτικές λίμνες.
Παρά το γεγονός ότι το εμπόριο σιτηρών ήταν εξαιρετικά επικερδές, το Τρινιδάδ δεν συντηρήθηκε καλά και το 1879 πουλήθηκε. Μεταφέροντας άνθρακα στα ορυχεία στο Silver Islet στη λίμνη Σουπίριορ τον Μάιο του 1880 χτύπησε έναν ύφαλο που πλησίαζε την προβλήτα, σκίζοντας δέκα πόδια από τον πυθμένα της, αλλά σώθηκε και επισκευάστηκε. Την άνοιξη του 1881 με ένα πλήρωμα οκτώ ατόμων και τον καπετάνιο του, απέπλευσε από το Πορτ Χιούρον ταξιδεύοντας στον πάγο της λίμνης.
Το σκάφος, άρχισε να μπάζει νερό αλλά το διαχειρίζονταν με τις αντλίες. Στις 4:45 π.μ. της 11ης Μαΐου, ωστόσο, ξαφνικά έπεσε μπροστά και άρχισε να βυθίζεται γρήγορα. Το πλήρωμα τελικά έφτασε στο Aλγκόμα του Ουισκόνσιν, σε απόσταση σχεδόν δέκα μιλίων.
Η ομάδα αναζήτησης αναφέρει ότι βρήκαν το σκάφος σχεδόν ακριβώς εκεί που ο καπετάνιος του Τρινιντάντ είχε αναφέρει την απώλεια του. Το πρόγραμμα Maritime Archaeology του State Historical Society of Wisconsin κανόνισε την επιθεώρηση της τοποθεσίας με ένα εμπορικό ROV που παρείχε τις λεπτομέρειες για να επιβεβαιώσει την ταυτότητα του το ναυάγιο.
Αναφέρουν ότι το σκάφος είναι εντυπωσιακά άθικτο, με το κατάστρωμα του ακόμα στη θέση του, που περιέχει τα υπάρχοντα του πληρώματος, πιάτα, άγκυρες, καμπάνα και πολλά άλλα αντικείμενα από την ημέρα της απώλειας της τον Μάιο του 1881.
