Οι ιρανικές δυνάμεις εκτόξευσαν τουλάχιστον δύο πυραύλους κατά εμπορικών πλοίων που διέρχονταν από το Στενό του Ορμούζ το βράδυ της Δευτέρας 6/7, όπως ανέφεραν δύο Αμερικανοί αξιωματούχοι στο Axios.
Η επίθεση στο καταριανό LNG carrier Al Rekayyat, το οποίο επλήγη από πύραυλο ή drone ενώ έβγαινε από τα Στενά του Ορμούζ, αποτελεί την πιο σοβαρή δοκιμασία της προσωρινής συμφωνίας ΗΠΑ-Ιράν που υπεγράφη τον Ιούνιο. Παράλληλα, Αμερικανοί αξιωματούχοι αποδίδουν το πλήγμα στους Φρουρούς της Επανάστασης, οι οποίοι εμφανίζονται να ακολουθούν δική τους στρατηγική, ακόμη και ενώ η πολιτική ηγεσία της Τεχεράνης συνεχίζει τις διαπραγματεύσεις με την Ουάσιγκτον.
Οι επιθέσεις αυτές απειλούν να ακυρώσουν το μνημόνιο κατανόησης που υπογράφηκε πριν από λιγότερο από τρεις εβδομάδες, βάσει του οποίου το Ιράν είχε συμφωνήσει να σταματήσει τις επιθέσεις στο Ορμούζ. Έρχονται επίσης αμέσως μετά τη λήξη της συμφωνίας διάρκειας μίας εβδομάδας μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν για την παύση των εχθροπραξιών στο στρατηγικό πέρασμα.
Δεν αποκλείεται μάλιστα οι ΗΠΑ να ανταποδώσουν στις επιθέσεις αυτές, με τον κίνδυνο ανάφλεξης της κρίσης στην περιοχή να είναι ξανά ορατός. Η βρετανική υπηρεσία ασφάλειας της ναυσιπλοΐας UKMTO ανακοίνωσε τη Δευτέρα ότι έλαβε αναφορά από ένα δεξαμενόπλοιο που ταξίδευε προς τα νότια κοντά στο Ομάν, κατά μήκος των ακτών του Στενού του Ορμούζ, το οποίο χτυπήθηκε από άγνωστο βλήμα, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει πυρκαγιά. Ένας αξιωματούχος των ΗΠΑ ανέφερε ότι και δεύτερο εμπορικό πλοίο χτυπήθηκε από ιρανικό πύραυλο. Και τα δύο πλοία υπέστησαν σημαντικές ζημιές, αλλά ευτυχώς δεν υπήρξαν θύματα, σύμφωνα με τον ίδιο Αμερικανό αξιωματούχο.
Η παγκόσμια αγορά
Η εικόνα που φοβόταν η παγκόσμια αγορά δεν ήταν να βυθιστούν δεξαμενόπλοια. Ήταν να σταματήσουν να περνούν. Τελικά, στα Στενά του Ορμούζ συμβαίνει κάτι διαφορετικό. Το πέρασμα παραμένει ανοικτό, όμως δεν λειτουργεί πλέον όπως πριν από τον πόλεμο ΗΠΑ-Ιράν. Η νέα επίθεση σε τάνκερ LNG ανοικτά του Ομάν, λίγες μόλις εβδομάδες μετά τη συμφωνία εκεχειρίας μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης, επιβεβαιώνει ότι η ελεύθερη ναυσιπλοΐα αντικαθίσταται σταδιακά από ένα καθεστώς επιλεκτικού ελέγχου, όπου το Ιράν επιχειρεί να καθορίζει ποιος περνά, από ποια διαδρομή και υπό ποιους όρους.
