Περίπου 20 μίλια μακριά από το πιο απομακρυσμένο σημείο της ακτής της Ουάσιγκτον βρίσκεται το ναυάγιο του SS Pacific, ενός ατμόπλοιου που βυθίστηκε στις 5 Νοεμβρίου 1875, παρασέρνοντας στο θάνατο εκατοντάδες ανθρώπους.
Το πλοίο μετέφερε χρυσό αξίας πολλών εκατομμυρίων δολαρίων, ο οποίος χάθηκε στα ψυχρά βάθη του Ειρηνικού Ωκεανού.
Τώρα, δύο άνδρες ισχυρίζονται ότι βρήκαν τα ερείπια του SS Pacific και σχεδιάζουν μία επιχείρηση διάσωσης του, με στόχο να εκθέσουν τα τεχνουργήματά του σε ένα προτεινόμενο μουσείο.
Οι Ματ Μακάλει και Τζεφ Χιούμελ θα παρουσιάσουν την έρευνα, τα ευρήματα και τα σχέδιά τους κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας στο Foss Waterway Seaport στην Τακόμα.
Κατά τη διάρκεια της πορεία τους από την Βικτώρια, στο Σαν Φρανσίσκο, το ατμόπλοιο βυθίστηκε με τουλάχιστον 325 επιβάτες και πλήρωμα. Μόνο δύο άτομα επέζησαν.
Πρόσφατα, το ναυάγιο βρέθηκε από την The Northwest Shipwreck Alliance. Ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός ιδρύθηκε από τους Μακάλει και Χιούμελ. Οι δυο άντρες άρχισαν να διασώζουν υποβρύχια ναυάγια ενώ ήταν ακόμα στο γυμνάσιο.
Το μήκους 225 ποδιών Pacific παρουσιάστηκε το 1850 στη Νέα Υόρκη και το τότε κόστος κατασκευής του, ανήλθε στις 100.000 δολάρια. Το ατμοκίνητο πλοίο είχε δύο πλευρικούς τροχούς που παρείχαν πρόωση. Μεταφέροντας φορτίο και επιβάτες, το πλοίο είχε μια αξιοσημείωτη ιστορία.
Σημείωσε ρεκόρ ταχύτητας στην εναρκτήρια διαδρομή του και σύντομα αγοράστηκε από τον επιχειρηματία της Νέας Υόρκης Κορνήλιους Βάντερμπιλτ. Σε μια εποχή πριν από την κατασκευή της Διώρυγας του Παναμά, ο Ειρηνικός εξυπηρετούσε τόσο τις διαδρομές Chagres (Παναμάς)-Νέα Ορλεάνη όσο και Νικαράγουα-Σαν Φρανσίσκο.
Το πλοίο φαίνεται ότι στοιχειώθηκε και από άλλες τραγωδίες που προηγήθηκαν του ναυαγίου. Το 1855, 45 επιβάτες πέθαναν από χολέρα από την οποία πλήγηκαν ενώ διέσχιζαν τη Νικαράγουα. Το 1861, το πλοίο απομακρύνθηκε από την πορεία του από τους ισχυρούς ανέμους και βυθίστηκε στον ποταμό Κολούμπια, στο δρόμο του από το Σαν Φρανσίσκο προς την Αστόρια του Όρεγκον – μια περιοχή που ονομάζεται νεκροταφείο του Ειρηνικού λόγω των πολυάριθμων ναυαγίων του.
Το πλοίο σύντομα ανυψώθηκε, επισκευάστηκε και τέθηκε ξανά σε λειτουργία. Το 1875, το πλοίο αγοράστηκε από τον τελικό ιδιοκτήτη του. Πλέοντας στο σκοτάδι, στις 3 Νοεμβρίου 1875, το SS Pacific άφησε την Τακόμα γεμάτη λυκίσκο και με προορισμό το Σιάτλ και άλλες στάσεις προτού πραγματοποιήσει το τελευταίο του ταξίδι από το λιμάνι της Βικτώρια στις 4 Νοεμβρίου.
Στη Βικτώρια, αρκετοί ανθρακωρύχοι που επέστρεφαν από τα βόρεια κοιτάσματα χρυσού επιβιβάστηκαν στο πλοίο, το οποίο μετέφερε εκατομμύρια σε χρυσό με τη μορφή νομισμάτων, ράβδων και χρυσόσκονης.
Το μοιραίο ήρθε κατά τη συνάντηση του μεγαλειώδους ατμόπλοιου με το SV Orpheus. Ενώ ο καπετάνιος του πλοίου κατεύθυνε την πορεία με βάση τους χάρτες, το πλήρωμά του SV Orpheus εντόπισε το φως του ιστού του Pacifi, αλλά το μπέρδεψε με τον φάρο του Cape Flattery.
Τα πλοία συγκρούστηκαν, με την πλώρη του S.S Pacific να χτυπά το κύτος του SV Orpheus σε τρεις τοποθεσίες. Τα πλοία συνέχισαν τις γενικές κατευθύνσεις τους. Επειδή το Orpheus είχε υποστεί μόνο ελαφρά ζημιά, το πλήρωμά του υπέθεσε ότι το ίδιο έγινε και με το S.S Pacific. Η σύγκρουση όμως για το ατμόπλοιο ήταν μοιραία.
Αρκετές αποστολές που ξεκίνησαν το 1985 προσπάθησαν να εντοπίσουν το S.S Pacific . Όλες απέτυχαν. Η εταιρεία διάσωσης του Χιούμελ, Rockfish, Inc., υπολόγισε τη θέση του ναυαγίου χρησιμοποιώντας τις πληροφορίες που είχαν: κατεύθυνση, ταχύτητα, ρεύματα και χρονισμό. Αυτό παρήγαγε ένα πεδίο αναζήτησης 338 τετραγωνικών μιλίων – μια τρομακτικά μεγάλη περιοχή για αναζήτηση. Μια κρίσιμη ένδειξη για την τοποθεσία του πλοίου προήλθε από εμπορικούς ψαράδες. Αρκετοί είχαν βρει κομμάτια κάρβουνου στα δίχτυα τους.
Χρησιμοποιώντας μια ποικιλία υποβρύχιου εξοπλισμού, το Rockfish αναζητούσε το ναυάγιο για πέντε χρόνια. Το 2021, το ναυάγιο εντοπίστηκε για πρώτη φορά χρησιμοποιώντας απεικόνιση σόναρ, αλλά δεν αναγνωρίστηκε μέχρι το καλοκαίρι του 2022.
Η αναγνώριση ναυαγίων μπορεί να είναι δύσκολη. Αλλά τελικά, ο εξοπλισμός απεικόνισης βρήκε μια κοιλότητα που μοιάζει με κύτος και δύο κοντινές κυκλικές κοιλότητες που ήταν πιθανώς από το πλοίο και τους τροχούς του κουπιού του. Οι αρχαιολόγοι εικάζουν ότι οι ξύλινοι τροχοί παραμένουν άθικτοι κάτω από το λασπωμένο βυθό της θάλασσας.
Περαιτέρω αποστολές ανακάλυψαν ξυλεία, χαλκό και πυρότουβλα. Εντόπισαν επίσης αγωγούς ατμού. «Αν κοιτάξετε την υπεροχή των αποδεικτικών στοιχείων, είναι συντριπτική», είπε ο Χιούμελ. «Οι πιθανότητες να μην είναι ο Ειρηνικός είναι μία στο εκατομμύριο».
Τα ευρήματα ήταν αρκετά πειστικά ώστε οι διασώστες να ζητήσουν νομικά δικαιώματα στο Περιφερειακό Δικαστήριο των ΗΠΑ στην βυθισμένη περιοχή γύρω από το πιθανό σκάφος. Ο δικαστής του Περιφερειακού Δικαστηρίου των ΗΠΑ, εξέδωσε διάταγμα που περιορίζει την είσοδο σε αυτήν την περιοχή ανταγωνιστών διασωστών.
«Υπάρχουν δύο πράγματα που δεν λέμε ποτέ στους ανθρώπους», είπε ο Χιουμέλ. «Το ένα είναι ακριβώς πόσο μακριά είναι από την ακτή και το άλλο πόσο βαθιά είναι».
Ο ναυτιλιακός νόμος επιτρέπει σε όσους ανακαλύπτουν χαμένα ναυάγια να ανακτήσουν ό,τι μπορεί να σωθεί, μόλις εντοπιστούν και ικανοποιηθούν οι συμφωνίες από οποιονδήποτε νόμιμο ιδιοκτήτη, κάτι που έχει ήδη ξεκινήσει, είπαν. Είναι απίθανο να υπάρχουν ανθρώπινα λείψανα στο σημείο. Όπως αυτά στον Τιτανικό, τα λείψανα θα έχουν αποσυντεθεί εδώ και πολύ καιρό. Πολλά από τα θύματα του ναυαγίου ξεβράστηκαν στη Βρετανική Κολομβία τις ημέρες μετά τη βύθιση.
