Η καύσιμη ύλη ή καύσιμα, εδώ και χιλιάδες χρόνια δεν άλλαξε καθόλου. Από τον καιρό του Ήρωνα της Αλεξάνδρειας μέχρι σήμερα είναι όλα τα ίδια. Κάποιες μετατροπές έχουν γίνει ειδικά τα τελευταία 150 – 180 χρόνια αλλά ακόμα εξακολουθούμε να κάνουμε χρήση καυσίμων υλών χωρίς ιδιαίτερη αλλαγή πάρα μόνο στην χημική τους σύσταση.
Πάντα θέλουμε θερμική ενέργεια για να την μετατρεψουμε σε κινητική ενέργεια.
Από τον κινητήρα εξωτερικής καύσης (1760 – 1840 1η βιομηχανική επανάσταση) περάσαμε στον κινητήρα εσωτερικής καύσης (1870-1914 2η βιομηχανική επανάσταση) και απλά περάσαμε από εκεί στην μετατροπή της μηχανικής και αναλογικής χρήσης καυσίμου, στην ψηφιακή εποχή (3η βιομηχανική επανάσταση) η οποία και αυτή φτάνει σχεδόν στο τέλος της. Και αυτό λόγο της ταχύτητας ανάπτυξης της τεχνολογίας.
Την τελευταία 20ετια έχουν γίνει προσπάθειες από μεγάλες κατασκευάστριες εταιρείες μηχανών με την βοήθεια της τεχνολογίας, να γίνει αλλαγή καυσίμων υλών με βασικό κορμό την διατήρηση και την ενδεχόμενη αύξηση δύναμης ή ταχύτητας και συνάμα την μείωση κατανάλωσης καυσίμου και εκπομπών καυσαερίων. Τα αποτελέσματα ήταν καλά μέχρι τώρα, αλλά υπάρχει ακόμα η εκπομπή καυσαερίων. Τι κάνουμε από εδώ και πέρα;
Το 2019 και το 2020, ήταν κατά την γνώμη μου χρονιές σταθμοί στην παγκόσμια ιστορία της μηχανικής επιστήμης.
Στην Γαλλία, Νότια Κορέα, Κίνα και άλλες χώρες, μαζί ή μονές τους, έχουν προχωρήσει σε ένα πολλά υποσχόμενο πρόγραμμα, το επονομαζόμενο στα αγγλικά ITER (α) (International Thermonuclear Experimental Reactor ή διεθνής θερμοπυρηνικός πειραματικός αντιδραστήρας) που υπόσχεται να αλλάξει την μηχανική επιστήμη (ως προς το σχεδιασμό μιας μηχανής και την χρήση καυσίμου) και να δώσει καθαρή ενέργεια από το 2035 για όλη την Ευρώπη και τον κόσμο. Το καλό με αυτόν τον αντιδραστήρα είναι ότι δεν θα κάνει χρήση πλουτωνίου ή ουρανίου για την διάσπαση του ατόμου αλλά θα γίνεται η σύντηξη ενός καυσίμου που υπάρχει άπλετο στην φύση χωρις τα γνωστά προβλήματα της πυρηνικής σύντηξης (Τσερνομπιλ, Φουκουσιμα και άλλα).
Και ρωτάτε ποιο είναι αυτό το υλικό. Το υδρογόνο. Καλά διαβάσατε. Το υδρογόνο. Το ξέραμε και το ξέρουμε εδώ και χρόνια, είναι το βασικό υλικό καύσης σε κινητήρα πυραύλου της NASA, το πίνουμε κάθε μέρα, κολυμπάμε μέσα σε αυτό, ήδη χρησιμοποιείτε σε μηχανές εσωτερικής καύσης (β). Αλλά θα ρωτήσετε. Γιατί δεν το χρησιμοποιούμε και εμείς. Είναι πολιτικά δύσκολη η απάντηση.
Στην ναυσιπλοΐα (γ) άρχισε να χρησιμοποιείται εδώ και κάποια χρόνια όμως το κύριο πρόβλημα, είναι το κόστος κατασκευής, το οποίο θα περάσει και εκείνο με την σειρά του στον καταναλωτή.
Αρά είναι στο χέρι μας να στραφούμε σε εναλλακτικές λύσεις που δεν είναι καθόλου δύσκολο. Η ηλεκτροκίνηση δεν είναι λύση αλλά μέρος της λύσης. Η ηλεκτροκίνηση ακόμα χρειάζεται καύσιμο για να παραχθεί, όπως το πετρέλαιο κίνησης ή η βενζίνη ή το μαζούτ (για την Κύπρο μιλάμε).
Γι αυτο λέω ένα μεγάλο είδομεν.
Γράφει ο Σωκράτης Νικολάου Εκπαιδευτής οδικής ασφάλειας και νέας τεχνολογίας μηχανημάτων ΑΝΑΔ99326488
