Η εμπορική ναυτιλία, είναι ένας κλάδος που συμβάλλει τα μέγιστα στην διατήρηση της εφοδιαστικής αλυσίδας. Το ταξίδι στη θάλασσα όμως, δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση για τους εργαζόμενους στον κλάδο.
Τον περασμένο χρόνο, πολλά σημαντικά ατυχήματα συνέβησαν κατά τη διάρκεια εμπορικών ταξιδιών, με ένα από τα πιο αξιοσημείωτα να είναι η πυρκαγιά του αερομεταφορέα Felicity Ace.
Σύμφωνα με τη Statista, τα φορτηγά πλοία υπέστησαν τις περισσότερες απώλειες στη θάλασσα (357) από τον συνολικό αριθμό των 892 χαμένων πλοίων παγκοσμίως, κατά την περίοδο 2021-2022.
Ένα από τα πιο συγκλονιστικά ναυάγια στην ιστορία της εμπορικής ναυτιλίας, παραμένει η βύθιση του MV Derbyshire, οι συνθήκες του οποίου παρέμειναν μυστήριες για σχεδόν 20 χρόνια.
Η εταιρεία Bibby Line του Λίβερπουλ εκμεταλλευόταν το MV Derbyshire, ένα μεταφορέα πετρελαίου, χύδην και μεταλλεύματος. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το πλοίο ξεκίνησε ένα ταξίδι από τον Καναδά στην Ιαπωνία, το οποίο θα διαρκούσε για δύο μήνες. Λίγες μέρες προτού φτάσει στον τελικό του προορισμό, το Derbyshire έμελλε να γίνει το μεγαλύτερο βρετανικό εμπορικό πλοίο που βυθίστηκε.
Το πλήρωμα του πλοίου θεωρήθηκε έμπειρο στον τομέα και πολύ αποτελεσματικό. Πλησιάζοντας στην Ιαπωνία, το σκάφος αντιμετώπισε τυφώνα στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Η τελευταία γνωστή εκπομπή του ανέφερε ισχυρή καταιγίδα, αλλά δεν ελήφθη ποτέ σήμα κινδύνου. Το πλοίο εξαφανίστηκε χωρίς ίχνη με τους 44 επιβαίνοντες, συμπεριλαμβανομένων δύο συζύγων των μελών του πληρώματος.
Η έρευνα για το πλοίο ξεκίνησε στις 15 Σεπτεμβρίου 1980, αλλά διακόπηκε στις 21 Σεπτεμβρίου, καθώς οι αρχές δήλωσαν ότι το πλοίο είχε χαθεί χωρίς να βρέθηκαν στοιχεία ή συντρίμμια.
Για τις οικογένειες των μελών του πληρώματος, υπήρχαν πάρα πολλά ερωτήματα που έμειναν αναπάντητα. Πώς θα μπορούσε ένα τεράστιο πλοίο να εξαφανιστεί χωρίς ίχνος; Η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου επέλεξε να μην προβεί σε επίσημη έρευνα λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων, αλλά αντίθετα ζήτησε από δύο ανεξάρτητες εταιρείες να εξετάσουν το περιστατικό.
Οι οικογένειες συγκεντρώθηκαν για να δημιουργήσουν το Derbyshire Family Association, ζητώντας την διενέργεια επίσημης έρευνας. Και ο αγώνας του για απαντήσεις αναζωπυρώθηκε όταν τόσο η γέφυρα Tyne Bridge όσο και το MV Kowloon – δύο από τα αδελφά πλοία του Derbyshire – υπέστησαν ζημιά κοντά στο πλαίσιο 65, ένα πιθανό αδύναμο σημείο στη δομή των πλοίων.
Δεδομένων αυτών των ζημιών, η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου συμφώνησε να ξεκινήσει επίσημη έρευνα. Δυστυχώς για τις οικογένειες, το συμπέρασμα της έρευνας ήταν ότι το η καταιγίδα «κατάπιε» το πλήρωμα και δεν υπήρχαν στοιχεία που να υποστηρίζουν μια άλλη θεωρία.
Αυτό το συμπέρασμα, προκάλεσε την οργή των συγγενών που συνέχισαν να αναζητούν την αλήθεια, επιχειρώντας να δώσει περισσότερα δημοσιότητα στο θέμα, με την διοργάνωση ομιλιών, ντοκιμαντέρ και συνεντεύξεων στα μέσα ενημέρωσης .
Μια έκθεση από το Πανεπιστήμιο Brunel του Λονδίνου αποκάλυψε πιο σημαντικές πιέσεις στο πλαίσιο 65, γεγονός που οδήγησε στην κατάθεση αναφοράς στη Βουλή των Κοινοτήτων που περιλάμβανε 47.000 υπογραφές και ζήτησε να ξανανοίξει η έρευνα. Αλλά και αυτή η προσπάθεια έπεσε στο κενό.
Τελικά, τον Μάιο του 1994, η Διεθνής Ομοσπονδία Μεταφορών (ITF) συμφώνησε να χρηματοδοτήσει την έρευνα για τα συντρίμμια. Και μετά από μια 23ωρη εκδρομή, η εταιρεία Oceaneering Technologies με έδρα τις Ηνωμένες Πολιτείες βρήκε το βυθισμένο Derbyshire.
Η ομάδα αναζήτησης παρακολούθησε περιοχές όπου εμφανίστηκαν πετρελαιοκηλίδες, αρχικά την ώρα που βυθίστηκε το Derbyshire. Χρησιμοποιώντας εξειδικευμένα υποβρύχια οχήματα και σόναρ, η ομάδα κατάφερε να αναγνωρίσει τα συντρίμμια.
Η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου ξεκίνησε μια δεύτερη αποστολή για να συγκεντρώσει στοιχεία και να καθορίσει την αιτία της βύθισης. Τα Μουσεία του Λίβερπουλ αναφέρουν ότι 135.774 ακίνητες φωτογραφίες συγκεντρώθηκαν για να δημιουργήσουν μια συνεκτική εικόνα του ναυαγίου, αφού τα συντρίμμια του ήταν διασκορπισμένα σε τόσο μεγάλη απόσταση μεταξύ τους.
Μια έρευνα σχεδόν 11 μηνών κατέληξε σε ευρήματα που οι συγγενείς δεν ήθελαν να ακούσουν. Το πλαίσιο 65 δεν ήταν η αιτία του ναυαγίου – αντίθετα, ήταν ανθρώπινο λάθος. Μια καταπακτή στην πλώρη, γνωστή ως «κατάστημα του Bosun», έμεινε ακούσια ανοιχτή, με αποτέλεσμα η πλώρη να βυθιστεί με πολλαπλά διαμερίσματα που γεμίζουν με νερό και λυγίζουν, παρασύροντας γρήγορα το πλοίο.
Οι οικογένειες των χαμένων —και πάλι— δεν δέχονταν αυτό το εύρημα, και μια άλλη επίσημη έρευνα ξεκίνησε στις 5 Απριλίου 2000. Η επαναλειτουργία εξαρτιόταν από την ιδέα ότι η εν λόγω καταπακτή δεν έμεινε ανοιχτή.
Η έρευνα της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου για τα συντρίμμια κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η καταπακτή ήταν ανοιχτή. Ωστόσο, ο πλοίαρχος Nigel Malpass, πρώην επικεφαλής αξιωματικός του πλοίου που απομακρύνθηκε από το πλήρωμα του Derbyshire ακριβώς πριν από το τελευταίο του ταξίδι, εμφανίστηκε λέγοντας ότι η καταπακτή ασφαλίστηκε με διαφορετικό τρόπο.
Ο Malpass εξήγησε ότι η πρακτική του Derbyshire ήταν να ασφαλίζει τη συγκεκριμένη καταπακτή με αυτό που είναι γνωστό ως «λίκνο της γάτας. Τελικά, η νέα και τελική επίσημη έρευνα διήρκεσε 54 ημέρες αλλά κατέληξε σε διαφορετική αιτία για τη βύθιση.
Διαπιστώθηκε ότι η συνεχιζόμενη θαλασσοταραχή κατέστρεψε τους αεραγωγούς στο πρόσθιο κατάστρωμα του πλοίου. Ο Tυφώνας Orchid, που λέγεται ότι είναι πολύ ισχυρότερος από τους τυπικούς τυφώνες, έπληξε το Derbyshire για μέρες με κύματα να πέφτουν πάνω στο πλοίο και να καταστρέφουν την καταπακτή Νο. 1 του. Καθώς προχωρούσε η καταιγίδα, άλλες καταπακτές πλημμύρισαν και υποχώρησαν μέχρι που τελικά το πλοίο βυθίστηκε.
