Μπορεί να ακούγεται παράξενο, στα αλμυρά νερά να κρύβεται η ζάχαρη, εντούτοις μία νέα έρευνα ισχυρίζεται ότι ο ο ωκεανός περιέχει τεράστια αποθέματα ζάχαρης.
Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι τα λιβάδια με θαλάσσια χόρτα στον πυθμένα του ωκεανού μπορούν να αποθηκεύσουν τεράστιες ποσότητες γλυκών κάτω από τα κυματιστά φύλλα τους, με σημαντικές επιπτώσεις για την αποθήκευση άνθρακα και την κλιματική αλλαγή.
Η ζάχαρη έρχεται με τη μορφή σακχαρόζης (το κύριο συστατικό της ζάχαρης που χρησιμοποιείται στην κουζίνα) και απελευθερώνεται από τα θαλάσσια χόρτα στο έδαφος από κάτω, μια περιοχή που επηρεάζεται άμεσα από τις ρίζες, γνωστή ως ριζόσφαιρα.
Αυτό σημαίνει ότι οι συγκεντρώσεις σακχάρου στον βυθό της θάλασσας είναι περίπου 80 φορές υψηλότερες από ό,τι θα ήταν συνήθως.
Σε όλο τον κόσμο, τα θαλάσσια χόρτα θα μπορούσαν να περιέχουν έως και 1,3 εκατομμύρια τόνους σακχαρόζης, λέει η ερευνητική ομάδα.
Σύμφωνα με την θαλάσσια μικροβιολόγο Nicole Dubilier του Ινστιτούτου Max Planck για τη Θαλάσσια Μικροβιολογία στη Γερμανία, η παραγωγή της ζάχαρης γίνεται κατά τη διαδικασία της φωτοσύνθεσης»,
Όπως εξηγεί η ίδια, υπό συνθήκες μέτριου φωτός, αυτά τα φυτά χρησιμοποιούν τα περισσότερα από τα σάκχαρα που παράγουν για τον μεταβολισμό και την ανάπτυξή τους.
Αλλά υπό συνθήκες υψηλού φωτισμού, για παράδειγμα το μεσημέρι ή το καλοκαίρι, τα φυτά παράγουν περισσότερη ζάχαρη από ό,τι μπορούν να χρησιμοποιήσουν ή να αποθηκεύσουν. Στη συνέχεια απελευθερώνουν την περίσσεια σακχαρόζης στη ριζόσφαιρα τους.
Αυτό που προκαλεί έκπληξη είναι ότι αυτή η περίσσεια ζάχαρης δεν καταναλώνεται από μικροοργανισμούς στο περιβάλλον. Για να σταματήσει αυτό, φαίνεται ότι τα θαλάσσια χόρτα εκπέμπουν φαινολικές ενώσεις με τον ίδιο τρόπο που κάνουν πολλά άλλα φυτά.
Αυτές οι χημικές ενώσεις – που βρίσκονται στο κόκκινο κρασί, τον καφέ και τα φρούτα, καθώς και σε πολλά άλλα μέρη στη φύση – είναι αντιμικροβιακά που αναστέλλουν τον μεταβολισμό των περισσότερων μικροοργανισμών, επιβραδύνοντάς τους.
Οι ερευνητές δοκίμασαν την υπόθεσή τους σε ένα πραγματικό υποβρύχιο πεδίο θαλάσσιου χόρτου για να επιβεβαιώσουν ότι αυτό πράγματι συνέβαινε, μέσω μιας τεχνικής φασματομετρίας μάζας.
Εν συνεχεία πρόσθεσαν φαινολικές ουσίες που απομονώθηκαν από το θαλάσσιο χόρτο στους μικροοργανισμούς στη ριζόσφαιρα του θαλάσσιου χόρτου.
Παρατηρήθηκε ότι καταναλώθηκε πολύ λιγότερη σακχαρόζη σε σύγκριση με όταν δεν υπήρχαν φαινολικά.
Τα θαλάσσια χόρτα είναι μερικές από τις πιο σημαντικές καταβόθρες του πλανήτη για την παραγωγή μπλε άνθρακα. Μια περιοχή θαλάσσιου χόρτου μπορεί να απορροφήσει διπλάσιο άνθρακα από ένα δάσος ίδιου μεγέθους στην ξηρά και 35 φορές πιο γρήγορα πολύ.
Όταν πρόκειται για τον υπολογισμό της απώλειας δέσμευσης άνθρακα από τα λιβάδια θαλάσσιου χόρτου – μεταξύ των πιο απειλούμενων οικοτόπων στον πλανήτη λόγω της ανθρώπινης δραστηριότητας και της μειωμένης ποιότητας του νερού – οι επιστήμονες μπορούν τώρα να συνυπολογίσουν τα κοιτάσματα σακχαρόζης καθώς και το ίδιο το θαλάσσιο χόρτο.
