Μια συλλογή απολιθωμάτων οστράκων από θαλάσσια σαλιγκάρια και μύδια αμφισβητεί μια θεωρία που λέει ότι η πιο θανατηφόρα μαζική εξαφάνιση στον κόσμο οφειλόταν στη δημιουργία όξινων συνθηκών στους ωκεανούς.
Αντί να δείξουν ζημιά ή σημάδια επισκευής, κάτι που θα ήταν αναμενόμενο αν το μαλάκιο επιβίωνε σε όξινες συνθήκες , τα κελύφη ήταν σε εξαιρετική μορφή, σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2022 στο Scientific Reports.
Ο Γουίλλιαμ Φόστερ, επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου και πρώην μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Austin Jackson School of Geosciences, ηγήθηκε της έρευνας.
Η μελέτη είναι η πρώτη που χρησιμοποίησε κοχύλια από απολιθωμένα μαλάκια για να διερευνήσει τη χημεία των ωκεανών, επιδεικνύοντας ένα νέο εργαλείο που μπορούν να χρησιμοποιήσουν οι επιστήμονες για να μελετήσουν τις συνθήκες του μακρινού παρελθόντος του πλανήτη.
«Για γεγονότα που συνέβησαν πριν από εκατομμύρια χρόνια, πρέπει να βασιστούμε σε στοιχεία όπως η χημεία των θαλάσσιων πετρωμάτων και απολιθωμάτων», δήλωσε ο συν-συγγραφέας Ρόουαν Μαρτιντέιλ, αναπληρωτής καθηγητής στο Jackson School.
Η πιο θανατηφόρα μαζική εξαφάνιση του κόσμου εξαφάνισε περίπου το 90% των ζωντανών ειδών πριν από περίπου 252 εκατομμύρια χρόνια στο τέλος της Πέρμιας Περιόδου. Η εξαφάνιση προκλήθηκε από τεράστιες ηφαιστειακές εκρήξεις στη σημερινή Σιβηρία, οι οποίες απελευθέρωσαν μεγάλες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, προκαλώντας ταχεία υπερθέρμανση του πλανήτη.
Όταν το ατμοσφαιρικό διοξείδιο του άνθρακα είναι υψηλό, ο ωκεανός μπορεί να απορροφήσει μέρος του αερίου και να γίνει πιο όξινος. Ωστόσο, το γεωλογικό αρχείο είναι ασαφές σχετικά με το εάν αυτό συνέβη κατά το τέλος του γεγονότος της εξαφάνισης της Πέρμιας.
Ορισμένες προηγούμενες μελέτες βασισμένες σε χημικές αναλύσεις πετρωμάτων είχαν υποδείξει ότι οι θάλασσες του κόσμου ήταν όξινες εκείνη την εποχή, αλλά άλλα γεωχημικά στοιχεία υποδηλώνουν το αντίθετο, κατά τον Φόστερ.
Η ανάλυση των κελυφών μαλακίων προσφέρει μια πιο εμπεριστατωμένη προοπτική, καθώς αυτά καταγράφουν τη χημική κατάσταση του ωκεανού λίγο μετά το γεγονός της εξαφάνισης από πάνω προς τα κάτω, όχι μόνο εκεί που κατακάθονται τα ιζήματα. Τα s δοκιμάστηκαν για οξίνιση σε επιφανειακά ύδατα με ανάλυση κελυφών προνυμφών και δοκιμάστηκαν για οξίνιση στον πυθμένα της θάλασσας αναλύοντας κελύφη ενηλίκων.
Η έρευνα περιελάμβανε την εξέταση περισσότερων από 2.300 απολιθωμάτων οστράκων από θαλάσσια σαλιγκάρια και δίθυρα υπό μικροσκόπιο. Και παρόλο που μια χούφτα κοχύλια καταγράφουν κάποια εξασθένηση της ανάπτυξης, δεν υπήρχαν σημάδια μπαλωμένων οπών, ένα ενδεικτικό σημάδι των μαλακίων που ζουν σε όξινο περιβάλλον.
Τα απολιθώματα συλλέχθηκαν από μια τοποθεσία στο σημερινό Σβάλμπάρτ της Σουηδίας. Όταν τα ζώα ήταν ζωντανά, η τοποθεσία καλύφθηκε από μια ρηχή θάλασσα και η Γη περιείχε μόνο μια τεράστια ήπειρο.
Τα θαλάσσια ζώα με κοχύλια από αραγωνίτη (ένας τύπος ορυκτού ανθρακικού ασβεστίου) είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα στην οξίνιση των ωκεανών. Οι επιστήμονες χρησιμοποιούν κοχύλια από «θαλάσσιες πεταλούδες», ένα είδος θαλάσσιου σαλιγκαριού που κολυμπά, για να μελετήσουν την οξίνιση των ωκεανών στο παρόν και το πρόσφατο παρελθόν. Αυτή η μελέτη δείχνει ότι τα κοχύλια από απολιθωμένα είδη μαλακίων μπορούν να αναλυθούν με παρόμοιο τρόπο, ανοίγοντας την πόρτα σε πιο εκτεταμένη έρευνα σχετικά με τη χημεία των ωκεανών στο παρελθόν της Γης και τη σύνδεσή της με τα κλιματικά γεγονότα.
Μία από τις συναρπαστικές πτυχές αυτής της έρευνας είναι ότι τώρα ξέρουμε ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε απολιθωμένα κελύφη αραγωνιτικών θαλάσσιων ζώων πριν από εκατομμύρια χρόνια ως βιοδείκτες της προηγούμενης οξίνισης των ωκεανών.
