Ένας επιστήμονας πιστεύει ότι έχει βρει την άκρη του νήματος ενός εκ των πιο περιβόητων μυστηρίων του σύγχρονου κόσμου – του Τριγώνου των Βερμούδων.
Το Τρίγωνο των Βερμούδων, γνωστό και ως Τρίγωνο του Διαβόλου, είναι μια περιοχή του Ατλαντικού Ωκεανού ανάμεσα στη Φλόριντα, το Πουέρτο Ρίκο και τις Βερμούδες, που είναι περισσότερο ξακουστή για τις ιστορίες πλοίων και αεροπλάνων που έμοιαζαν να έχουν εξαφανιστεί χωρίς ίχνος.
Οι θεωρίες συνωμοσίας για την εξαφάνισή τους περιλαμβάνουν τα πάντα, από μαγνητικές δυνάμεις μέχρι εξωγήινους, φυσαλίδες μεθανίου μέχρι και τη Χαμένη Πόλη της Ατλαντίδας.
Ο Αυστραλός επιστήμονας και συγγραφέας δρ. Κρουσελνικι, εξήγησε αυτή την εβδομάδα ότι ίσως οι θρύλοι να μην είναι τόσο μυστηριώδεις όσο φαίνονται.
Σε δηλώσεις του στο τηλεοπτικό δίκτυο FOX, ανέφερε χαρακτηριστικά «Αν κοιτάξετε τις αναφορές τόσο από την Ακτοφυλακή των Ηνωμένων Πολιτειών, όσο και από την τεράστια ασφαλιστική εταιρεία, Lloyd’s του Λονδίνου, οι εκτιμήσεις τους αναφέρουν ότι δεν υπάρχουν επιπλέον απώλειες πλοίων ή αεροπλάνων σε αυτήν την περιοχή».
Ο Κρουσελνικι πρόσθεσε ότι, ως ποσοστό, οι εξαφανίσεις είναι συγκρίσιμες με απώλειες πλοίων και αεροπλάνων σε άλλα μέρη του κόσμου.
Κανείς δεν γνωρίζει τον ακριβή αριθμό των εξαφανίσεων στο Τρίγωνο των Βερμούδων, αλλά οι κοινές εκτιμήσεις περιλαμβάνουν περίπου 50 πλοία και 20 αεροπλάνα, σύμφωνα με το Britannica.com.
Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται η καταδικασμένη πτήση 19, μια ομάδα πέντε τορπιλών βομβαρδιστικών που εξαφανίστηκαν πάνω από το Τρίγωνο των Βερμούδων. Ο Κρουσελνικι, εξήγησε ότι η πτήση 19 απογειώθηκε στις αρχές Δεκεμβρίου 1945 για εκπαιδευτική αποστολή.
“Επικεφαλής τους ήταν ο υπολοχαγός Τσαρλς Τέιλορ, ο οποίος, σε δύο περιπτώσεις, ήταν τόσο κακός πλοηγός που χάθηκ με το πλήρωμα του στη θάλασσα”, είπε ο Κρουσελνίκι.
Ο Κρουσελνίκι, είπε ότι η αρχική ιστορία του Τριγώνου των Βερμούδων γράφτηκε από τον Βίνσεντ Γκάντις και εμφανίστηκε στο περιοδικό επιστημονικής φαντασίας Argosy.
Ακολούθησε ένα βιβλίο του συγγραφέα Τσαρλς Μπέρλιτζ, με το όνομα Το Τρίγωνο των Βερμούδων και στη συνέχεια ο συγγραφέας Λάρι Κούσε απομυθοποίησε όλες τις ιστορίες το 1980, αναφερόμενος τόσο στην Ακτοφυλακή όσο και στους Lloyd’s του Λονδίνου.
Το μέγεθος και το βάθος του ωκεανού μπορεί να τροφοδότησαν περισσότερο το ενδιαφέρον για τις εξαφανίσεις στο Τρίγωνο των Βερμούδων, σύμφωνα με τον Κρουσελνίκ.
«Ένα άλλο γεγονός που πρέπει να γίνει κατανοητό, εκτός από τον τεράστιο αριθμό των καταιγίδων, είναι ότι ο ωκεανός κατεβαίνει στα 5.000 πόδια, όχι στα 30.000», είπε. «Όταν πέφτει, μένει κάτω».
Υπάρχει επίσης μια μικρή πιθανότητα ότι κάτι κάτω από τα νερά του ωκεανού μπορεί να ευθύνεται για την απώλεια ορισμένων πλοίων.
«Υπάρχει μια μικροσκοπική πιθανότητα κάτι που ονομάζεται μεθάνιο clathrate», είπε ο καθηγητής. «Τα αέρια μεθανίου που είναι συνδεδεμένα στον πάγο, θα μπορούσαν να χαλαρώσουν από τον πυθμένα του ωκεανού, να ανέβουν στην επιφάνεια και στη συνέχεια να εμφανιστεί μια βροχή από φυσαλίδες στην επιφάνεια».
Ο Κρουσελνίκι είπε ότι τα πειράματα που διεξήχθησαν από τον CSIRO της Αυστραλίας (ο Οργανισμός Επιστημονικής και Βιομηχανικής Έρευνας της Κοινοπολιτείας) με μοντέλα πλοίων, έδειξαν ότι εάν έρχονται αρκετές φυσαλίδες στην επιφάνεια, η πυκνότητα του νερού μειώνεται.
