Τα μαργαριτάρια της Νότιας Θάλασσας δημιουργείται από στρείδια του θαλασσινού νερού.
Αυτοί οι πολύτιμοι λίθοι χρειάζονται περίπου 2-4 χρόνια για να αναπτυχθούν πλήρως και να είναι έτοιμοι για συγκομιδή. Το συγκεκριμένου είδος μαργαριταριών είναι επίσης πολύ ευαίσθητα σε διάφορους παράγοντες. Ως εκ τούτου, οι περιοχές καλλιέργειας τους είναι αρκετά περιορισμένες. Όλοι αυτοί οι παράγοντες αυξάνουν ακόμη περισσότερο την αξία τους.
Τα στρείδια θαλασσινού νερού της Νότιας Θάλασσας με ασημί χείλη παράγουν μαργαριτάρια σε διάφορα χρώματα. Μερικοί από τους πιο συνηθισμένους τόνους προέρχονται από τις οικογένειες αποχρώσεων ασημί, μπλε και λευκού.
Τα στρείδια με χρυσό χείλος παράγουν πολύτιμους λίθους σε χρώματα όπως βαθύ χρυσό, σαμπανιζέ και κρεμ. Επειδή το χρώμα του σώματος των στρειδιών της Νότιας Θάλασσας είναι συχνά τόσο πλούσιο, σπάνια υποβάλλονται σε επεξεργασία πέρα από το απλό πλύσιμο και λείανση μετά τη συγκομιδή.
Τα στρείδια, που είναι ένα είδος μαλακίου, έχουν δύο κοχύλια. Κάθε κέλυφος διαθέτει ένα προστατευτικό στρώμα που καλύπτει τα όργανα του μαλακίου. Αυτό το προστατευτικό στρώμα ονομάζεται μανδύας και είναι υπεύθυνο για την προστασία των ζωτικών οργάνων που κρατούν το μαλάκιο ζωντανό.
Η γέννηση ενός μαργαριταριού
Τα στρείδια δημιουργούν μαργαριτάρια ως απάντηση σε κάποιο ερέθισμα, όπως έναν κόκκο άμμου ή άλλο αντικείμενο. Όταν οποιοδήποτε ερέθισμα εισχωρήσει μεταξύ του κελύφους και του μανδύα του μαλακίου, το πλάσμα παράγει μαρμελάδα, μια προστατευτική επικάλυψη που βοηθά στη μείωση του ερεθισμού. Το Nacre αναφέρεται επίσης ως φίλντισι. Είναι κατασκευασμένο από μικροσκοπικούς κρυστάλλους ανθρακικού ασβεστίου και καλύπτει επίσης το εσωτερικό του κελύφους ενός μαλακίου.
Στρώματα μαργαριταριού επικαλύπτουν το σημείο ερεθισμού, σχηματίζοντας τελικά ένα ιριδίζον πετράδι (το μαργαριτάρι).
Η Ιστορία και αξία τους
Πριν από πολλές χιλιάδες χρόνια, πολύ πριν από την γραπτή καταγραφή της ιστορίας, οι άνθρωποι πιθανώς ανακάλυψαν το πρώτο μαργαριτάρι αναζητώντας τροφή στην ακτή.
Αμέτρητες αναφορές στο μαργαριτάρι μπορούν να βρεθούν στις θρησκείες και τη μυθολογία των πολιτισμών από τα πρώτα χρόνια.
Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι εκτιμούσαν τόσο πολύ τα μαργαριτάρια που θάβονταν μαζί τους. Στην αρχαία Ρώμη, τα μαργαριτάρια θεωρούνταν το απόλυτο σύμβολο πλούτου και κοινωνικής θέσης. Οι Έλληνες εκτιμούσαν το μαργαριτάρι τόσο για την απαράμιλλη ομορφιά του, όσο και για τη σύνδεσή του με την αγάπη και το γάμο.
Κατά τη διάρκεια των σκοτεινών χρόνων, ενώ οι καλές κοπέλες των ευγενών αγαπούσαν τα λεπτεπίλεπτα περιδέραια από μαργαριτάρια, οι γενναίοι ιππότες φορούσαν συχνά μαργαριτάρια στη μάχη. Πίστευαν ότι η μαγεία αυτών των λαμπερών πολύτιμων λίθων θα τους προστάτευε από το κακό. Η Αναγέννηση είδε τις βασιλικές αυλές της Ευρώπης να γεμίζουν με μαργαριτάρια.
Επειδή τα μαργαριτάρια είχαν τόσο μεγάλη αξία, πολλές ευρωπαϊκές χώρες ψήφισαν νόμους που απαγορεύουν σε οποιονδήποτε εκτός από τους ευγενείς να τα φορούν. Κατά τη διάρκεια της ευρωπαϊκής επέκτασης στον Νέο Κόσμο, η ανακάλυψη μαργαριταριών στα ύδατα της Κεντρικής Αμερικής πρόσθεσε στον πλούτο της Ευρώπης.
