Η Ιστορική Εταιρεία Ναυαγίων των Μεγάλων Λιμνών (GLSHS) αποκάλυψε την τελευταία της ανακάλυψη ναυαγίου: τα υπολείμματα του ατμόπλοιου Western Reserve, το οποίο βυθίστηκε πριν από 132 χρόνια στη Λίμνη Σουπιέρε.
Το Western Reserve ήταν ένα πλοίο ιστορικής σημασίας. Εισήλθε σε υπηρεσία το 1890 και ήταν ανάμεσα στα πρώτα ατμόπλοια που κατασκευάστηκαν από χάλυβα. Ο καινοτόμος, για την εποχή, σχεδιασμός του, του επέτρεψε να μεταφέρει βαρύτερα φορτία με μεγαλύτερες ταχύτητες από τα ανταγωνιστικά ξύλινα σκάφη.
Στις 30 Αυγούστου 1892, το Western Reserve κατευθυνόταν προς το λιμάνι των Two Harbors για να φορτώσει σιδηρομετάλλευμα. Είχε 32 μέλη πληρώματος και επιβάτες, συμπεριλαμβανομένου του πλοιοκτήτη καπετάνιου Πίτερ Μιντς, της γυναίκας του, των δύο παιδιών του, της κουνιάδας του και της κόρης της.
Πλησιάζοντας στο Whitefish Bay, ο καιρός αγρίεψε και ο καπετάνιος διέταξε να ρίξουν άγκυρα για να περιμένουν να ησυχάσουν τα νερά. Όταν κόπασαν οι άνεμοι, έβγαλαν άγκυρα και κατευθύνθηκαν προς τη Λίμνη Σουπιέρε. Στις 21:00 το βράδυ εκείνης της ημέρας, χτυπήθηκαν από μια θύελλα και το πλοίο – που ήταν μόλις ενάμιση χρόνου – άρχισε να διαλύεται.
Το πλήρωμα ανέβηκε σε δύο σωστικές λέμβους, και όλοι διασώθηκαν. Ωστόσο, μία από τις λέμβους ανατράπηκε μόλις μπήκε το πλήρωμα, αφήνοντας μόνο τη δεύτερη να επιπλέει καθώς το πλοίο βυθιζόταν. Δύο μέλη του πληρώματος από την χαμένη λέμβο βγήκαν από το νερό.
Ένα ατμόπλοιο πέρασε τη νύχτα, αλλά δεν είδε τους επιζώντες. Περίπου στις 07:30 το επόμενο πρωί, η λέμβος πλησίασε τις ακτές της Άνω Χερσονήσου κοντά στον σταθμό διάσωσης Deer Park. Η λέμβος ανατράπηκε στα κύματα, ρίχνοντας τον πλοιοκτήτη, την οικογένειά του και τα επιζώντα μέλη του πληρώματος στο νερό. Ο μόνος επιζών, ο κυβερνήτης Χάρι Στιούαρτ, κατάφερε να φτάσει στην ακτή σε μια μη κατοικημένη παραλία. Μετά την ασφαλή του διάσωση, είπε στους ερευνητές ότι το Western Reserve είχε αρχίσει να διαλύεται σε άσχημες συνθήκες θάλασσας. Περαιτέρω έρευνες αποκάλυψαν ότι ο κατασκευαστής του πλοίου είχε χρησιμοποιήσει μολυσμένο, εύθραυστο χάλυβα για την κατασκευή του σκάφους, καθιστώντας το ευάλωτο σε ρωγμές από την κόπωση του μετάλλου. Η βύθιση οδήγησε σε αυστηρότερους κανόνες για το χάλυβα στα κατασκευασμένα πλοία στις Η.Π.Α.
Το καλοκαίρι του 2024, το ερευνητικό πλοίο David Boyd της GLSHS ανακάλυψε το σημείο του ναυαγίου με σάρωση πλευρικού καπνού, ακριβώς στην άκρη της εμβέλειας ανίχνευσης. Μια follow-up αποστολή με ROV επιβεβαίωσε την ταυτότητα του ναυαγίου.
Η έρευνα αποκάλυψε ότι το ναυάγιο είχε σπάσει στα δύο, με το πίσω τμήμα να φτάνει πρώτα σε βάθος 600 ποδιών.
