Οι επιστήμονες έχουν αποκαλύψει το μυστήριο που κρύβεται πίσω από την ύπαρξη εκατομμυρίων λάκκων στον ωκεανό που μοιάζουν με κρατήρες, γνωστά ως πόκας, τα οποία βρίσκονται διάσπαρτα στον πυθμένα του ωκεανού σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα στη Βόρεια Θάλασσα.
Αυτοί οι σχηματισμοί πιστεύεται ότι είναι αποτέλεσμα εκκενώσεων ρευστών, όπως μεθανίου ή υπόγειων υδάτων. Οι ωκεάνιοι λάκκοι έχουν πλέον συνδεθεί με τη συμπεριφορά θαλάσσιων σπονδυλωτών όπως οι φώκαινες και τα αμμοχέλια.
Ερευνητές εντόπισαν μια εκπληκτική σύνδεση μεταξύ αυτών των ωκεάνιων κοιλοτήτων και των κυνηγετικών μοτίβων των φώκαινων.
Η ερευνητική ομάδα, η οποία αποτελείται από ειδικούς του Ινστιτούτου Άλφρεντ Βέγκενερ και το Πανεπιστήμιο Κτηνιατρικής του Αννόβερου, εξέτασε σχολαστικά τον πυθμένα της Βόρειας Θάλασσας κοντά στην Ελιγολάνδη.
Στην ιατρική σφαίρα, τα σακίδια είναι γνωστά ως βαθιές ουλές στο δέρμα και είναι προφανώς βιογενούς φύσης. Στη γεωεπιστήμη, τα σακίδια αναφέρονται ως κοιλώματα σε σχήμα κώνου στον βυθό της θάλασσας.
«Τα γεωλογικά σακίδια πιστεύεται παραδοσιακά ότι προκύπτουν από την εξαέρωση υγρού (δηλαδή αερίου ή υγρού) με διαβρωτικούς παράγοντες που αναδύονται κάτω από τον πυθμένα της θάλασσας», έγραψαν οι ερευνητές.
Τα δεδομένα υψηλής ανάλυσης, όχι μόνο παρέχουν μια νέα ερμηνεία για το σχηματισμό δεκάδων χιλιάδων λάκκων στον πυθμένα της Βόρειας Θάλασσας, αλλά υποδηλώνουν επίσης ότι οι υποκείμενοι μηχανισμοί μπορεί να είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο που έχει αγνοηθεί μέχρι τώρα.
Παρατηρήθηκαν για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1970 μέσα σε ιζήματα στην ανοικτή θάλασσα της Νέας Σκωτίας, στον Καναδά. Τώρα, περίπου πέντε δεκαετίες μετά την αρχική τους ανακάλυψη, έχει γίνει σαφές ότι τα σακίδια είναι από τα πιο διαδεδομένα μορφολογικά χαρακτηριστικά στους ωκεανούς.
Οι ερευνητές πιστεύουν ότι τα αμμοχέλια, ως μια κρίσιμη πηγή τροφής για τον πληθυσμό της φώκαινας της Βόρειας Θάλασσας, συμβάλλουν άθελα τους στη δημιουργία των ωκεάνιων κοιλωμάτων.
Οι φώκαινες, ενώ κυνηγούν χέλια θαμμένα σε ρηχά ιζήματα, αφήνουν πίσω τους λάκκους. Παρόλο που αυτά τα βαθουλώματα μοιάζουν με σακίδια, είναι πολύ πιο ρηχά.
Η ανίχνευση και η ανάλυση αυτών των κοιλοτήτων του βυθού της θάλασσας κατέστη δυνατή μέσω της προηγμένης τεχνολογίας ηχοήχων πολλαπλών ακτίνων.
Ο μηχανισμός σχηματισμού αυτών των κοιλωμάτων, όπως τους ονομάζουμε, πιθανώς εξηγεί επίσης την ύπαρξη πολυάριθμων κοιλοτήτων που μοιάζουν με κρατήρες στον πυθμένα της θάλασσας παγκοσμίως, οι οποίες έχουν παρερμηνευθεί ως αποτέλεσμα διαρροών αερίου μεθανίου.
Οι ερευνητές της μελέτης, εντόπισαν 42.458 από αυτούς τους μοναδικού σχήματος, ρηχούς λάκκους.
Κρίνουν ότι τα αποτελέσματα της μελέτης έχουν εκτεταμένες επιπτώσεις από γεωλογική και βιολογική άποψη, καθώς μπορεί να βοηθήσουν στην αξιολόγηση των οικολογικών κινδύνων που συνδέονται με την επέκταση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στον υπεράκτιο τομέα και έτσι να βελτιώσουν την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος.
