Σε ηλικία 100 ετών, απεβίωσε ο πρώην Αμερικανός Πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ, 100 ετών,στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Πλέινς της Τζόρτζια. Πέραν από την προεδρική του θητεία, ο Κάρτερ είχε αναμειχθεί σε ένα εντελώς διαφορετικό αλλά εξίσου ουσιαστικό πεδίο εργασίας: τη συμβολή του στην ανάδειξη του προγράμματος πυρηνικών υποβρυχίων της Αμερικής.
Ο Τζέιμς Έρλ Κάρτερ, Τζούνιορ γεννήθηκε στην μικρή πόλη Πλέινς της Τζόρτζια το 1924. Μετά το λύκειο, φοίτησε στο Georgia Tech και στη συνέχεια στη Ναυτική Ακαδημία των ΗΠΑ, από όπου αποφοίτησε το 1946. Μετά από δύο χρόνια στο στόλο επιφανείας, έκανε αίτηση για μεταφορά στην κοινότητα υποβρυχίων και εντάχθηκε στο πλήρωμα του πειραματικού επιθετικού υποβρυχίου SSK-1 (αργότερα USS Barracuda), μια παραδοσιακά εξοπλισμένη πλατφόρμα δοκιμών για νέα σχέδια σόναρ και τακτικές υποβρυχίων. Ο Κάρτερ ήταν μέρος του πλήρωματος καθελκύσεως και υπηρέτησε ως μηχανικός κατά το πρώτο έτος υπηρεσίας του υποβρυχίου.
Το 1952, ο Κάρτερ ανέλαβε να εργαστεί στο νεότερο και πιο επιδραστικό έργο του ναυτικού: το πυρηνικό πρόγραμμα υποβρυχίων του Αντιναυάρχου Χάιμαν Τζ. Ρίκκοβερ. Τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς, το Electric Boat εγκατέστησε την καρίνα για το μελλοντικό USS Nautilus, το πρώτο πυρηνοκίνητο υποβρύχιο στον κόσμο. Το Nautilus ήταν η αρχή για όλα τα πυρηνοκίνητα σκάφη που ακολούθησαν στις επόμενες δεκαετίες, συμπεριλαμβανομένου κάθε υποβρυχίου και αεροπλανοφόρου σε υπηρεσία σήμερα.
Ο Ρίκκοβερ ήταν διάσημος για την επιλεκτικότητα του στην στρατολόγηση νέων αξιωματικών για το πρόγραμμά του, και ο Κάρτερ πέρασε το τεστ. Από τον Νοέμβριο του 1952 έως τον Μάρτιο του 1953, εργάστηκε προσωρινά στον Κλάδο Ναυτικών Αντιδραστήρων της Αμερικανικής Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας, συμμετέχοντας στο “σχεδιασμό και ανάπτυξη πυρηνικών κινητήρων για ναυτικά σκάφη.”
Τον Δεκέμβριο του 1952, ο ερευνητικός αντιδραστήρας στα Εργαστήρια Chalk River στο Οντάριο υπέστη μερική τήξη. Εκείνη την εποχή, αυτός ήταν ο πιο ισχυρός ερευνητικός αντιδραστήρας στον κόσμο, και ήταν από τα πρώτα περιστατικά σοβαρού ατυχήματος αντιδραστήρα. Λόγω μιας σειράς ανθρώπινων λαθών, πολλαπλές ράβδοι ελέγχου αποσύρθηκαν ταυτόχρονα από τον αντιδραστήρα, και ο 10 MW-αξης αντιδραστήρας έφτασε στιγμιαία έως τα 100 MW ισχύος. Αυτό ήταν αρκετό για να λιώσουν κάποια από τα καύσιμα στοιχεία και να προκαλέσουν μια μικρή έκρηξη. Το σύστημα ψύξης είχε διαρροή, αλλά συνέχισε να λειτουργεί για να απομακρύνει θερμότητα, και συνολικά περίπου 1,2 εκατομμύρια γαλόνια εξαιρετικά ραδιενεργών υδάτων συσσωρεύτηκαν στο υπόγειο κάτω. Αποσταλμένος από τον Αντιναύαρχο Ρίκκοβερ, ο Ανθυποπλοίαρχος Κάρτερ ηγήθηκε μιας ομάδας ενός, έως δύο δωδεκάδων υπηρετούντων του Ναυτικού για να βοηθήσουν τους Καναδούς αξιωματούχους στη διάλυση του κατεστραμμένου πυρήνα του αντιδραστήρα και στον καθαρισμό. Σε μια μεταγενέστερη συνέντευξή του, θυμήθηκε ότι είχε εκτεθεί σε υψηλές δόσεις ακτινοβολίας.
Τον Μάρτιο του 1953, ο Κάρτερ άρχισε εκπαίδευση για να γίνει υπεύθυνος μηχανικός για το πυρηνοκίνητο υποβρύχιο USS Seawolf – το πρώτο σκάφος στον κόσμο που κινείται με αντιδραστήρα ψύξης νατρίου. Το υποβρύχιο ήταν υπό σχεδίαση και αναμενόταν να ξεκινήσει η κατασκευή του αργότερα εκείνη τη χρονιά. Αλλά πριν ο Κάρτερ μπορέσει να συμμετάσχει στο έργο, συνέβη μια τραγωδία. Ο πατέρας του απεβίωσε τον Ιούλιο του 1953, και ο Κάρτερ παραιτήθηκε από την επιτροπή του για να επιστρέψει σπίτι και να διαχειριστεί τη φάρμα της οικογένειας (πολύ προς απογοήτευση της συζύγου του). Απολύθηκε τιμητικά και επέστρεψε στην πατρίδα του.
Ο Κάρτερ δεν παρέμεινε αγρότης για πολύ. Εκλέχτηκε στη Γερουσία της Πολιτείας της Τζόρτζια το 1963 και στη συνέχεια στο αξίωμα του κυβερνήτη το 1971. Συμμετείχε στην κούρσα για το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος για την προεδρία το 1975-76 ως άγνωστος, αλλά κατάφερε να το εξασφαλίσει – και στη συνέχεια να νικήσει τον Τζέραλντ Φορντ.
Κατά τη διάρκεια της μοναδικής του θητείας στο αξίωμα, ο Κάρτερ αντιμετώπισε πολλαπλές κρίσεις, ιδιαίτερα έναν επιζήμιο συνδυασμό πληθωρισμού και ανεργίας, και ηττήθηκε σε συντριπτικό βαθμό από τον Ρόναλντ Ρήγκαν το 1980.
