Tα τελευταία δύο χρόνια η ναυτιλιακή βιομηχανία, γνωρίζει μεγάλες αλλαγές, με μία πρωτοφανή στροφή προς την τεχνολογία. Η ψηφιοποίηση έδωσε στη βιομηχανία νέους τρόπους εργασίας που επέτρεψαν στο παγκόσμιο εμπόριο να κινείται με αποδόσεις ακόμη και εν μέσω μίας πανδημίας κορωνοιού. Ωστόσο, η αυξανόμενη εξάρτηση της ναυτιλιακής βιομηχανίας από ψηφιακά εργαλεία δεν είναι χωρίς κινδύνους.
Μια νέα έκθεση του Thetius, «The Great Disconnect», εστιάζει σε αυτό που αντιλαμβάνεται ως τρεις σημαντικές αποσυνδέσεις. Στους ναυτιλιακούς οργανισμούς, υπάρχει μια αποσύνδεση μεταξύ της αντιληπτής και της πραγματικής ετοιμότητας για απάντηση σε μια επίθεση. Είτε στη θάλασσα είτε στην ξηρά, όσο πιο υψηλόβαθμο είναι ένα μέλος του προσωπικού, τόσο λιγότερο πιθανό είναι να γνωρίζει εάν ο οργανισμός του έχει υποστεί κυβερνοεπίθεση. Η δεύτερη αποσύνδεση συμβαίνει σε όλη την αλυσίδα εφοδιασμού μεταξύ των προτύπων ασφαλείας που εργάζονται οι φορείς εκμετάλλευσης πλοίων και των προτύπων με τα οποία εργάζονται οι προμηθευτές του κλάδου.
Το πρόβλημα επιδεινώνεται από το γεγονός ότι πολλοί φορείς εκμετάλλευσης έχουν ελάχιστο έως καθόλου έλεγχο σχετικά με την ασφάλεια των συστημάτων που είναι εγκατεστημένα στα πλοία τους, δημιουργώντας μια αποσύνδεση μεταξύ της έκθεσης του φορέα εκμετάλλευσης του πλοίου και της ικανότητάς τους να ελέγχουν τους κινδύνους.
Αυτή η αποσύνδεση της εφοδιαστικής αλυσίδας είναι ενσωματωμένη επίσης σε κανονισμούς, με το ψήφισμα του ΙΜΟ για τη Διαχείριση Κινδύνων στον Κυβερνοχώρο, να τοποθετεί το βάρος της κανονιστικής συμμόρφωσης αποκλειστικά στους πλοιοκτήτες και τους φορείς εκμετάλλευσης.
Τα πρόσφατα γεγονότα στην Ουκρανία έδειξαν πόσο κρίσιμο είναι το ζήτημα της κυβερνοασφάλειας, με εχθρικές οργανώσεις και αδίστακτα κράτη που καταφεύγουν σε κυβερνοεπιθέσεις σε βιομηχανικές υποδομές.
