H ανθρώπινη παρέμβαση και δραστηριότητα κοστίζει στο περιβάλλον και τους ωκεανούς της γης, οι οποίοι καταστρέφονται από το λιώσιμο των παγετώνων, την άνοδο στη στάθμη της θάλασσας και το θάνατο των υφάλων.
Εκτός από όλα αυτά, μία νέα μελέτη ισχυρίζεται ότι οι ωκεανοί χάνουν την μνήμη τους.
Σε αντίθεση με τον καιρό, ο οποίος μπορεί να αλλάζει γρήγορα καθημερινά, οι ωκεανοί της Γης παρουσιάζουν συνήθως μόνο μικρές αλλαγές κατά τη διάρκεια της εβδομάδας. Αυτή η επιμονή ονομάζεται «μνήμη» και σχετίζεται με το πάχος του ανώτερου μικτού στρώματος του ωκεανού. Παρόμοια με το πώς ένα παχύτερο στρώμα παρέχει καλύτερη απορρόφηση κραδασμών, ένα παχύτερο στρώμα επιφάνειας της θάλασσας επιτρέπει καλύτερη μνήμη λόγω της θερμικής αδράνειας.
Εντούτοις καθώς η υπερθέρμανση του πλανήτη αυξάνεται, η «μνήμη» από έτος σε έτος εξασθενεί.
Αυτή η μνήμη είναι που βοηθά τους επιστήμονες να προβλέψουν τις συνθήκες των ωκεανών και η παρακμή της θα κάνει πιο δύσκολο να συμβαδίσει με τις αλλαγές.
Ο συν-συγγραφέας της μελέτης Φέι Τζιν, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Hawai’i Mānoa, είπε ότι αυτό το γεγονός, σε συνδυασμό με τις τυχαίες διακυμάνσεις που έχουν βρεθεί στη θερμοκρασία της επιφάνειας της θάλασσας, υποδηλώνουν εγγενείς αλλαγές στο σύστημα και νέες προκλήσεις στην πρόβλεψη θέρμανσης. Ο αντίκτυπος αυτών των αλλαγών θα φανεί στη διάρκεια της ζωής μας.
Χρησιμοποιώντας μια ολοκληρωμένη σειρά μοντέλων συστημάτων της Γης, οι ερευνητές προβλέπουν ότι η μνήμη του ωκεανού θα μειωθεί στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου μέχρι το τέλος του 21ου αιώνα – μόλις 79 χρόνια από τώρα. Εκείνη την εποχή, τα μοντέλα υποδεικνύουν ότι ορισμένες περιοχές θα έχουν μειώσεις στη μνήμη των ωκεανών έως και 100%.
Η ρίψη που προκαλείται από την κλιματική αλλαγή είναι κατά κύριο λόγο υπεύθυνη για τη μείωση, σύμφωνα με ερευνητές, και οι ανθρώπινες δραστηριότητες, κυρίως η καύση ορυκτών καυσίμων, είναι η κύρια πηγή της υπερθέρμανσης του πλανήτη.
Μαζί με το να κάνει πιο δύσκολη την πρόβλεψη των αλλαγών στην επιφάνεια του ωκεανού, μια φθίνουσα ωκεάνια μνήμη θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά τον τρόπο με τον οποίο είμαστε σε θέση να διαχειριζόμαστε ευαίσθητα οικοσυστήματα.
Η αλιεία, για παράδειγμα, βασίζεται σε ένα σταθερό θαλάσσιο περιβάλλον. Αλλά εάν η μνήμη του ωκεανού μειωθεί, τότε οι εκτιμήσεις της κατάστασης θα μπορούσαν να καταστούν αναξιόπιστες. Οι ερευνητές της μελέτης ισχυρζίονται επίσης ότι θα μπορούσε να επηρεάσει τους πληθυσμούς της θαλάσσιας ζωής που είναι προσαρμοσμένοι σε πιο σταθερές περιβαλλοντικές συνθήκες.
Οι ασταθείς συνθήκες των ωκεανών μπορούν επίσης να επηρεάσουν τη θερμοκρασία, τις βροχοπτώσεις και τα ακραία καιρικά φαινόμενα σε όλο τον κόσμο.
